Elke cultuur zijn eigen religieuze opvattingen en dat geldt dan ook voor de cultuur van het oude Perzië, grofweg het huidige Iran. Vermoedelijk rond 1000 BCE ontstond hier een geloof in het Goede en het Kwade, op basis van de ideeën van Zoroaster (of: Zarathustra). Gelukkig voor de mens zal uiteindelijk het Goede (“Ahura Mazda”) overwinnen maar niet na een lange strijd met het Kwade (“Ahriman”).

In de loop van de volgende vier eeuwen kreeg dit geloof steeds meer aanhang totdat in ongeveer 600 BCE de staatsgodsdienst werd. Vandaaruit heeft dit geloof een grote invloed gehad op de grotere omgeving en dus ook bijvoorbeeld het Joodse geloof (en daaruit voortvloeiend het Christelijke) erg beïnvloed. Om een een voorbeeld te noemen, in het klassieke kerstverhaal kwamen er Drie Wijzen uit het Oosten. Dat waren dan “Magi”, Perzische priesters van het zoroastrisme. Woorden als magiër en magisch zijn trouwens ook afgeleid van de naam voor deze priesters.
Alle relevante religieuze teksten werden ook hier opgeschreven in een boek genaamd Avesta. De oudste teksten kunnen wel uit 2000 BCE komen. Zuiverheid was heel belangrijk. De priesters vereerden in vuurtempels en drogen witte kleding. Dode mensen werden niet begraven omdat dat de grond zou vervuilen maar werden vaak hoog in de bergen achtergelaten om te worden opgegeten door roofvogels.

Met de verovering van Perzië door de legers van de Islamieten begon het einde van dit geloof. Langzaam maar zeker gingen de mensen over op de (sjiitische) Islam.